logo

Οδοντιατρικός Σύλλογος Κερκύρας


Επιτροπή αναγωνισμού - Θέσεις, γνωμοδοτήσεις νομικής συμβούλου

ΘΕΜΑ : Ο κίνδυνος µετάλλαξης της νοµικής θέσης του Οδοντιάτρου-λειτουργού στο βωµό της νέας οικονοµικής αντίληψης. *

Από συστάσεως του ελληνικού κράτους, είχε θεσπισθεί και κατοχυρωθεί νοµοθετικά ο ρόλος του Οδοντιάτρου ως συλλειτουργού της δηµόσιας υγείας, δηλ. του αναγνωρίσθηκε για λόγους ακριβώς δηµοσίου συµφέροντος, η ιδιότητα του δηµόσιου φορέα για την προστασία και περιφρούρηση της υγείας των πολιτών. Για τους λόγους αυτούς, και η πολιτεία, αναγνωρίζοντας επί σειρά ετών τον θεσµικό ρόλο του Οδοντιάτρου ως κρατικού συµβούλου για την προστασία της δηµόσιας υγείας,

προσέδωσε στους Οδοντιατρικούς Συλλόγους της χώρας τον χαρακτήρα του Νοµικού Προσώπου ηµοσίου ικαίου. Παράλληλα, ανέθεσε στους Συλλόγους αυτούς, σηµαντικές αρµοδιότητες δηµόσιας εξουσίας, αναγνωρίζοντας επίσηµα την νοµική και επιστηµονική ικανότητά τους να καθορίζουν αυτοί, για λογαριασµό της πολιτείας, τις προϋποθέσεις και τους όρους υγιούς άσκησης του λειτουργήµατος του Οδοντιάτρου, σύµφωνα µε τους δεοντολογικούς κανόνες της οδοντιατρικής επιστήµης.

 

Κατ' αντίθεση µε τα παραπάνω, που επί σειρά ετών αποτέλεσαν τον θεµελιακό άξονα αµοιβαίας συνεργασίας και αναγνώρισης εκ µέρους της πολιτείας του θεσµικού ρόλου του Οδοντιάτρου, πρωτίστως ως λειτουργού της υγείας και δευτερευόντως ως επαγγελµατία, αιφνιδίως η πολιτεία, υπό την πίεση της νέας οικονοµικής αντίληψης που διέπει την Ευρωπαϊκή Ένωση, µετάλλαξε τον Οδοντίατρο-λειτουργό σε φορέα επιχειρηµατικής δραστηριότητας, δηλ. σε επιχείρηση. Έτσι, απογύµνωσε τον από αρχαιοτάτων χρόνων ρόλο του ως λειτουργού και φορέα προστασίας της δηµόσιας υγείας, περιορίζοντάς τον σε ένα ρόλο αµιγώς οικονοµικό και κερδοσκοπικό. Υπό το πρίσµα αυτό, της µονόφθαλµης και µονοµερούς αντιµετώπισης του διφυούς χαρακτήρα του Οδοντιάτρου, στράφηκε διοικητικά και δικαστικά, µέσω της Επιτροπής Ανταγωνισµού του Υπουργείου Οικονοµικών, εναντίον των συλλογικών οργάνων των Οδοντιάτρων, αµφισβητώντας για πρώτη φορά την αρµοδιότητά τους να καθορίζουν τα ελάχιστα όρια αµοιβής των παρεχόµενων οδοντιατρικών υπηρεσιών.

Με την αντιπαράθεση αυτή, πιστοποιήθηκε ότι η πολιτεία άρχισε πλέον να αντιµετωπίζει τον Οδοντίατρο µε στυγνά, ήτοι απαξιωτικά οικονοµικά κριτήρια, υποβαθµίζοντας όχι µόνον τον ρόλο του ως φορέα προστασίας της δηµόσιας υγείας αλλά την ίδια την εικόνα του κοινωνικού κράτους, που η πολιτεία επί σειρά ετών είχε οικοδοµήσει και είχαν αποδεχθεί συνειδητά τα µέλη της ελληνικής κοινωνίας.

Δυστυχώς, οι κανόνες της αγοράς και η προστασία της δηµόσιας υγείας είναι έννοιες ασύµβατες και ανταγωνιστικές. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, κατέστη αναγκαία από την πολιτεία η σύσταση και λειτουργία των Οδοντιατρικών Συλλόγων, οι οποίοι ως δηµόσιοι θεσµοί ηθικής, επιστηµονικής και επαγγελµατικής συγκρότησης, επιτελούν, για λογαριασµό της πολιτείας, σηµαντικό ρόλο στην προστασία της δηµόσιας υγείας. Στην αρµοδιότητά τους, είναι λογικό να ανήκει η διαµόρφωση και διασφάλιση των ιδανικών συνθηκών αυξηµένης ποιότητας παροχής οδοντιατρικών υπηρεσιών, µεταξύ αυτών, βεβαίως, και ο καθορισµός των οικονοµικών στοιχείων, τα οποία επηρεάζουν την υγιή άσκηση της οδοντιατρικής επιστήµης. Διότι, η ανεξέλεγκτη και χωρίς προϋποθέσεις άσκηση της οδοντιατρικής επιστήµης, µε αποκλειστικό γνώµονα τη µείωση του οικονοµικού κόστους, θα οδηγήσει µε µαθηµατική ακρίβεια σε εικόνες τριτοκοσµικών χωρών, οι οποίες αποτελούν βάναυση προσβολή του πολιτισµού µας και βεβαίως του πολιτισµού των οδοντιάτρων της χώρας.

Ο κλάδος των Οδοντιάτρων αποτελεί επιστηµονικό κλάδο υψηλής αναγνωρισιµότητας, δυναµικό και διαρκώς εξελισσόµενο. Είναι άδικο και προσβλητικό να θεωρείται ότι ο Οδοντίατρος ενδιαφέρεται µονοµερώς για τη διασφάλιση µόνον του ελάχιστου απαιτούµενου λειτουργικού κόστους, όταν η διασφάλιση αυτή αποτελεί προϋπόθεση για την υγιή άσκηση του λειτουργήµατός του. Αρµόδιοι, εξάλλου, να διαψεύσουν ή επιβεβαιώσουν αυτήν την απροσδόκητη µοµφή, αποτελούν οι ίδιοι ασθενείς που είναι και αποδέκτες των οδοντιατρικών υπηρεσιών και οι οποίοι λειτουργούν ως ευαίσθητος κοινωνικός παλµογράφος, καταγράφοντας και εκτιµώντας µε αδιάψευστη ακρίβεια την αληθινή πραγµατικότητα και όχι οι οικονοµικοί τεχνοκράτες, θιασώτες του ελεύθερου (=αδίστακτου) ανταγωνισµού. ιότι, αλλοίµονο εάν µετά από τόσους αγώνες ετών αναβάθµισης του κοινωνικού επιπέδου, η ανθρωπότητα επαίρεται, υπό την ιδιότητα πλέον της σύγχρονης κοινωνίας, για µια τέτοια οικονοµική αντίληψη, η οποία στερείται στοιχειώδους κοινωνικής ευαισθησίας στο όνοµα του επιδιωκόµενου κέρδους. Η ιστορική µνήµη φαίνεται ότι έχασε την ικανότητά της να θυµάται τους αγώνες που δόθηκαν για µια καλύτερη ποιότητα ζωής.

Υπό τα παραπάνω εκτεθέντα, είναι βεβαίως κατανοητή η οικονοµική θεώρηση των πραγµάτων, είναι όµως παντελώς ασύγγνωστη απέναντι στην ιστορική µνήµη και εξελικτική διαδροµή της κοινωνίας, δεδοµένου ότι, οι αρχές δεοντολογίας της οδοντιατρικής επιστήµης και συνακόλουθα του Οδοντιατρικού Συλλόγου, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο συµβιβασµού µε την προστασία της υγείας των ασθενών-πολιτών. Ο γιατρός από τη φύση του λειτουργήµατός του είναι ο φυσικός θεµατοφύλακας των δικαίων του ασθενούς και υποχρεωτικά ταγµένος στο πλευρό του. Κάθε αντίθετη λογική οικονοµικής δήθεν προστασίας του ασθενούς, γίνεται εκ του πονηρού και υποκρύπτει την εξυπηρέτηση συµφερόντων ξένων προς τον ασθενή. Η αλήθεια αυτή θα πρέπει να γίνει αµέσως κατανοητή. Πρόκειται για ανοίκεια και άνοµη, δηλ. ανήθικη, επίθεση κατά των Οδοντιάτρων, διότι η επίθεση αυτή εµπεριέχει όλα εκείνα τα στοιχεία της υποκρυπτόµενης αναίρεσης των ανθρωπιστικών και δεοντολογικών αρχών άσκησης της Οδοντιατρικής επιστήµης µε φαινοµενολογικώς υγιή επιχειρήµατα. ιότι, το έργο του Οδοντιάτρου δεν είναι µόνο ένα επάγγελµα, είναι και κοινωνική αποστολή, δηλ. δηµόσιο λειτούργηµα, διότι εντάσσεται από το Νόµο στο σύστηµα περιφρούρησης, δηλ. προστασίας της δηµόσιας υγείας, το οποίο τον υποχρεώνει να ασκεί αξιοπρεπώς το λειτούργηµά του και να λαµβάνει όλα τα αναγκαία µέτρα, ανεξαρτήτως οικονοµικού κόστους, για την προστασία της υγείας των ασθενών του. Η ιδιότητα αυτή του Οδοντιάτρου νοµιµοποιεί κοινωνικά το θεσµικό του όργανο, τον Οδοντιατρικό Σύλλογο, να διαµορφώνει ελάχιστα όρια αµοιβής για παρεχόµενη οδοντιατρική εργασία, εφόσον, για την εκπλήρωσή της, απαιτείται συγκεκριµένο οικονοµικό κόστος.

Ο Οδοντίατρος σήµερα, κινδυνεύει να παρασυρθεί σε µια δίνη, παλινδροµώντας µεταξύ, αφενός της προστασίας της υγείας που αποτελεί µέληµα και υποχρέωσή του και αφετέρου των οικονοµικών δεδοµένων που διασφαλίζουν τις ελάχιστες συνθήκες παροχής υγειονοµικής προστασίας.

Οι γρίφοι δικαίου µεταξύ οικονοµικών και δεοντολογικών συγκρούσεων, δεν θα πρέπει αλλά ούτε και λύονται σαν γόρδιοι δεσµοί. Αντιθέτως επιβάλλεται, για λόγους νοµιµότητος και κοινωνικής δικαιοσύνης, να ξεµπλέκονται µε προσοχή, χάρη σε σταθµίσεις και αναγωγές σε διαχρονικές θεµελιακές αξίες, που διέπουν το σύγχρονο πολιτισµό µας.

* Η ανωτέρω εισήγηση, παρουσιάστηκε κατά την Γενική Συνέλευση, που πραγµατοποιήθηκε στις ...-...-2009 στο Συνεδριακό Κέντρο «Ι. Βελλίδης».

Λεμονιά Ζουπούδη
Δικηγόρος
- Πτυχιούχος Νομικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.)
- Μεταπτυχιακός τίτλος σπουδών, ειδίκευση δημοσίου δικαίου, της σχολής Νομικών & Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ.
___________________________________________________________
Ν. Μελά 3 (Ανθέων & Μαρτίου γωνία) – 54646 ΘΕΣ/ΝΙΚΗ
ΤΗΛ. ΓΡΑΦΕΊΟΥ (& FAX) : 2310.416.647 – 6977.823.724
E-MAIL : Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.



OSKerkyras.gr © 2012 - built by crossbow